Özellikle büyük şehirlerde  insan ilişkileri çok daha güvensiz ve empatiden yoksun ilişkiler. Aynı binadaki insanlar birbirlerini tanımıyor, merhaba ve günaydından yoksun. Biz ne ara bu kadar duyarsız olduk ? Gerçekten bu durum beni tedirgin ediyor..

     Komşuluklarımız vardı bizim, birbirimize akrabalarımızdan bile daha yakın olurduk çoğu zaman. Birlikte yer, içer, sohbet ederdik. Hasta olduğumuzda birbirimize bakardık. Çocuklarımız beraber büyürlerdi, güvenirdik birbirimize. Şimdiki zamanda ise her şey çok değişti. Kimse kimseye güvenmiyor artık ve bu gerçekten çok üzücü.

       Aile büyüklerimizin bize öğrettiği benimsettiği , içselleştirdiği, saygı, sevgi, yardımlaşma ne kadar gerekliymiş ne elzemmiş, insanoğlunun duyarsız hallerini görünce, iyi ki böyle büyüdük, iyi ki ailemizden öğrendiklerimizi yaptık diyorum.

    Bizler bu ülkenin insanları olarak gelenek ve göreneklerimizi unutmamamız, unutturmamamız gerekir. Gelecek nesil biz anne ve babaların elinde şekillenir. Yetiştirdiklerimiz topluma faydalı, yardımsever, vicdanlı bireyler olarak kazandırıldığında o toplumda herkes huzurlu, birbirine saygılı olur. Hak yemez, hakkını yedirmez, saygılı olur, saygı görür

Nasıl ki her hangi bir kurumda, yada herhangi birinden iyi bir  davranış bekliyor isek, bu iki taraflı gayret ile mümkündür. Tüm yaşamımız da da geçerli bir kuraldır, öğretilir.

Bizler ANADOLU ÇOCUKLARI'yız. Özümüz iyilikle, özveriyle, vicdani duygu ile yoğrulmuş, temiz aile çocukları olarak kalmalıyız. İyi bir toplum güzellikleri hak eden bunun içinde GAYRET edendir.
        Emekli Tümamiral Cihat YAYCI bir araştırma yazısında" ABD'nin doktrinleri Namal Postgradyate Schoolisimde oluşturulur. Bu okulda doktrin haline getirilmiş bir tez, bu doktrine göre göçler ulus devletleri yıkmak için kullanılır, "Birleştirici çimento haline gelmiş, bütün köklü gelenek örf ve adetlerini, bir milleti millet yapan bütün unsurları ortadan kaldırabilirsiniz" Emekli Tümamiral Cihat YAYCI. İşte bu nedenle gelenek göreneklerimize çok ama çok iyi sahip çıkmalı ve yaşatmalıyız.
        SEVGİYLE KALIN... Özellikle ATATÜRK ilke ve inkılaplarına, ülkemin örf ve geleneklere bağlı kalın...

Keban son yıllarda alabalık üretim çiftliklerinin kapasitelerinin çok fazla üzerinde üretim yapmaları firmalar adına çok iyi ancak gel gelelim ilçemize ne gibi katkıları ve eksileri var?

Söz konusu bu alabalık üretim şirketlerinin ilçemize yarardan çok uzun vadede zarar vermekte olup özellikle su kirliliği, çevre kirliliği pis koku yayan tesisleri haline geldi. Adeta özellikle beş altı büyük firma maalesef suyumuzu doğamızı adeta katlediyorlar. Defalarca yazdık, anlatım paylaştık. Ancak iddialar çok can sıkıcı. Bu firmalarda çalışan emekçilerin bize yaptıkları açıklamalar hakikaten insanlık dışı.

Firmalarda çalıştırılan dalgıçların eğitimlerinin yetersiz olduğu ve hatta bir kaç dalgıcın her hangi bir belgesinin olmadığı, örneğin kafeslere badisiz dalış yapmaya zorlandığı, kafeslerde ölü balık çıkaran bu dalgıçların normal kapasitenin üzerinde dalışlar yaptırılarak adeta canlarını çıkardıkları, ayrıca ekipmanların eski olduğu ve özellikle dalış tüplerinin zamanında bakımlarının yapılmadığını, tüplerin içlerinin paslı olduğunu ve burada ekmek davası için çalışan dalgıçların basınç altında pas soluduğunu ileride bu dalgıçlık yapan gençlerin özellikle akciğer kanserine yakalanacak olması kaçınılmazdır. Medyamıza açıklamalar da bulunan dalgıçlar özellikle bu sorunları yazmanızı isterken diğer vasıfsız emekçilerin günde on iki saat çalıştırıldıklarını, kötü çalışma ortamlarından dolayı idari oldukça ciddi sorunları beraberinde getirdiklerini anlatılar.

Maalesef Fırat nehri üzerinde can pahasına ekmek kazanma savaşı veren bu emekçilerin hiç bir can güvenliklerinin olmadığını bir çok firmanın ekipmanlarının yetersiz ve hat da hiç yok denecek kadar olan da eski püskü, su üzerinde çalışmanın ne kadar zor ve tehlikeli olduğunu herkes biliyor. Biliyor da önlem olarak ne yapılıyor? Maalesef milyon dolarlar kazanan bu firmaların bir çoğu emekçilerin çalışma ortamının iyi olmadığı ve yeterli ekipmanın olmadığı (can yeleği, cankurtaran, uygun kıyafet, ayakkabı vs. olmadığını belirten emekçiler özellikle nehir üzerinde ve nehrin metrelerce dibinde adeta her gün ölüm ile burun buruna gelen emekçiler bir an önce her anlamda çalışma koşullarının bir an önce en iyi şekle getirilmesini isterken ancak yetkililerin kulak tıkadıkların beğenmiyorsan bize işçi çok kapıyı gösterdiklerini ve işten ayrılırken bir başka firmaya iş başvurusunda bulunurken işe alınmadıklarını, ne imiş firmalar arasında sözlü bir anlaşma yaptıklarını benim elemanlardan iş isteyen olur işe almayın diye bir birlerine sözlü talimat verdiklerini bir nevi bize muhtaç kalsınlar ki istediğimiz gibi istediğimiz şartlarda çalıştıralım her konuda mecbur hissetsinler haklarını aramasınlar.

Maalesef içler acısı bir sömürü düzeni, emek sömürüsü ve ucuz insan hayatı hiç bir tesiste can kurtaran ilk yardım ve yüzme bilen kimse yok, daha bir kaç gün önce genç bir mühendis suya düşerek hayatını kaybetti ve arkadaşları sadece genç mühendisin imdat sesleri ve çırpınışlarını izlemiş çaresiz. Sebep yüzme bilmeyen ve can yeleği olmayan uygun kıyafet olmaması ve ne acıdır ki genç mühendisin sadece imdat ve çırpınışlarını su da kayboluşunu izleyen yüzme bilmeyen cankurtaran, eğitimi ekipmanı olmayan ani müdahale ekip ekipmanları olmayan milyon dolarlı bu firmalarının ihmalleri daha kaç Merve, daha kaç hayatın baharında Fırat’ın derinliklerin de kaybolup gitmeli.

Daha kaç can bedel olmalı soruyoruz. Ey firma yetkilileri halen kulaklarınızı tıkamaya devam mı edeceksiniz olup bitenleri bir kaç bin TL’ye ört pas mı edeceksiniz. İnsan hayatı bu kadar ucuz mu az işçi az masraf çok iş ne zamana kadar bu sömürü devam edecek? Doğayı suyu katlettiğiniz yetmedi peki soğuk sularda giden canların vebali kimden kimlerden sorulacak .Vallahi billahi tallahi hepimiz sorumluyuz. Özellikle sorumlular sorumlu kurumlar biz siz onlar hepimiz sorumluyuz.

Hz. Peygamber (S.A.V.) buyurduğu üzere "Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır." Keşke keşke diyorum. Keşke keşkeler hiç olmazsa. İnsanca emek sömürüsü olmadan hak, hukuk ve adalet temelinde insanca bir yaşam olsa.

  Köyde Ağuçan/Ağuiçen ocağına ait cemlerde kullanılan tarık (Asa) ile GEYİKLİ baba ocağına ait yine cemlerde kullanılan tarık rahmetli Hüseyin Sevim'in evinde halen muhafaza edilmekte ve evliya olarak da adlandırılmaktadır. Sekiz yüz yıllık iki tarık + evliya) halen yeşil örtülerle sarılı muhafaza edilmektedir.

 Bu yıl Kurban bayramının birinci günü yapılan  "ot kurbanı"n da gülbangı (duası) Dede Ali AKTAŞ tarafından verilerek, köyün önemi ve tarıkların / evliyaların anlamı üzerine konuşma yaparak, bu hizmeti yürütenlerin hizmetlerinin öneminden söz etti.

Hizmeti geçenler;

Köy muhtarı Bünyamin Ali KIRATLI

Dernek Başkanı Hüseyin ÇAKMAK ve yönetimi Cahit GENÇ, Kurban hizmeti Tekin GEMİCİ Hizmet eden tüm canların hizmetleri HAKK katında kabul bulsun.

     Bu günlerde çok yoğun bir hak arama telaşı var. Emekliler, emekliliğine hak kazanmış ama emekli olamayan EYT mağdurları, staj mağdurları, çalışanların  geçinme derdi, velhasıl geçinmeye çalışan halkımız.
      Tüm alınacak haklar zamanında verilse ve adilane olsaydı, bu karışıklıklar yaşanır mıydı, yaşanmazdı tabi ki. Evine ekmek götürürken cebini düşünmeyen mutlu insanlar görürdük, mutlu anne ve babalar, gelecek kaygısı olmayan mutlu çocuklar görürdük .  Adil, paylaşımcı, hakça yaşayacak, gelecek kaygısı olmayan, bu ülkeye gençliğini vermiş emekli olmuş vatandaşlarımız, başka ülkenin emeklilerini örnek gösterip imrenmemeli, bu imkân tüm dünya emeklilerinin hakkı çünkü. Çocuklarımı yetiştireceğim, okutacağım, evlendireceğim  gailesi ile geçen çalışma hayatı sonunda emekli olup artık rahat edeyim, çalışma hayatında yapamadığım kendime ayıramadığım, zamanı kendime ayıramadığım bütçeyi artık kullanma zamanı derken ne yazık ki maddi bir yetersizlik içine düşüyor ister istemez. Çünkü maaşın önemli bir kısmı düşüyor kalanı ile geçinmeye, sözüm ona yaşamaya çalışıyorlar. Hatta bu emeklilerin bir kısmı eğer sağlığı elveriyorsa (çalışmak elzem olunca sağlıkta çok önemsenmiyor birey tarafından maalesef) ek bir iş bulup çalışmak zorunda kalıyor, okuyan  çocuklarına maddi  destek olsun geçim olsun diye.

      Eşlerinin vefatı yada anne babalarının ayrılması nedeniyle emekli ailesinin yanına dönen gariban aileler tanıyorum. Büyük illerde barınmaları söz konusu bile değil, bodrum kiralarının ücreti bile uçmuş gidiyor. Semt pazarlarında akşam saatlerini kollayıp duruyorlar. Çok ajite yaptın ve ablam diyenleri duyar gibiyim. Bir evde eşlerin ikisi de emekli ise yaşamları biraz daha kolaydır nispeten. Çalışırken oturacak bir ev aldı ise biraz daha iyileşir hayatı ama tersini düşünürseniz gerçekten çok zor yaşamlar var. Meselâ onlardan iktisatı, geçinmeyi, maddi  kriz atlatmayı öğrenebilirsiniz. Size hayatı nasıl eğlenmeden, doymadan,  bir restorana gidip ailece yemek yemeden yaşanılacağını öğretirler size.

      Eskilerde emekli anne ya da baba çocuklarına destek olabiliyordu, şimdi çocukları eğer bir işleri varsa tabi burası da ayrı bir sızı anne babaya yardımcı oluyorlar.

     Kitabımız rehberimiz Kuran-ı Kerim'de  (ZÜMER Sûresi 69) " Yeryüzü Rabb'inin nuruyla aydınlanır. Kitap ortaya konur. Peygamberler ve şâhitler getirilir. İnsanların arasında HAK ve ADALET le hüküm verilir. Kimseye zerre kadar haksızlık yapılmaz ." buyurulmuştur. Rabbimizin kadın - erkek yani cinsiyet ayrımı yapmadan her konuda eşit tuttuğu, HAK konusunda  kesin hükümlerinin olduğu hadislerde böyle mevcut iken, biz insanların da kul hakkına girme gibi bir lüksümüz olabilir mi .?!

    ADALET hassas bir terazidir,  eşit dağıtıldığında tadına doyulmaz. Modern  sosyolojik ve tarihi hukuk  okullarının kurucusu alman Rudolph Ritter von Jhering "ADALETİN HEDEF VE GAYESİ EŞİTLİĞİ SAĞLAMAKTIR."  diye tarihe çok değerli bir not düşmüştür.
      Değerli dostlarım amacım zülfiyare dokunmak değil, azda olsa hepimizin ortak derdi, değeri olan maddi ve manevi geçim dünyasına  dokunmak ,sesimizi duyurabilmektir. Emeklilikle ilgili daha önceki yazımdan bugüne pek bir şey değişmemiş gibi. Buradan yola çıkarak ortaya karışık bir şeyler yazmak istedim.

     Haklarınızı adaletli, huzurlu mutlu ve İNSANCA yaşamanız dileğiyle. SEVGİYLE VE ADALETLİ KALIN.

                  İlçe Kaymakamımız Sayın Hasan Akbulut Bey yaklaşık iki yıl gibi kısa süre ilçemizde görev yapmış oldu. İlçe halkı olarak beklentimiz en az 3 veya 5 yıl ilçemizde görev yapmasıydı. İlçemize atandığı ilk günden itibaren büyük projelerle yola çıkmış ve birçok projesini uygulamaya koymuş bir mülkü yönetici olmuştur. Kısa sürede ilçe halkı ile bütünleşmiş bir yönetici olmuştur.  Köy köy gezip bütün vatandaşlarla tokalaşıp devlet adamı olmanın en güzel örneğini sergileyen Kaymakam Akbulut, köy ziyaretleri sonrası vatandaşlardan gelen talepleri geri çevirmeyip köylünün derdiyle dertlenip çözüm odaklı çalışmasıyla halkın takdirini toplayan örnek bir bürokrattı.  

            Tüm köylerimize eşit oranda hizmet götürerek tüm vatandaşlarımızın saygı ve sevgisini kazanan bir kaymakam olmuştur. Bu derece sevilen sayılan bir kaymakamımızın kısa sürede başka bir ilçeye atanmış olması halkımızı derinden üzmüştür. 

***

          Okumayı ve araştırmayı seven bir kaymakamımız olarak ilk projelerden biri ilçe kütüphanesiydi. Kütüphaneyi yeni baştan dizayn edip kitaplarla zenginleştirerek işe başlamış oldu.  Her yaş grubu çocuk ve gençlerin rahatlıkla ders çalışması için modern bir kütüphane ortamı hazırlamış oldu. Tabiri caizse kütüphane binasını yeni baştan yenilemiş oldu.

***      

             Çok detaylı projelerine rağmen özellikle tarım ve çiftçilere büyük önem verdi. Tüm köylerde başta içme suyu ve sulama suyu şebekesi için büyük projelerle yola çıkmış ve kısa sürede köylerimizin bu sıkıntı ve problemlerine neşter vuran bir yönetici olmuştur. Tüm köylerin mahalle araları ve ana caddeleri parke taş döşemesi projelerini gerçekleştirmiştir.

***

             İlçede görev yaptığı süreçte tüm mesaisini ve enerjisini ilçenin gelişmesi için sarf etti. Makamına gittiğinizde sürekli ilçenin gelişmesi için projeler hazırladığına şahit olmuşuzdur. Makam masasında sayısız projeler vardı. Bu derece projeleri olan bir kaymakamımızı kısa sürede kaybetmiş olmamız bizleri derinden üzmüştür.

***

               Kısacası bir halk adamı idi. Bölgeyi çok iyi tanıyan ve sorunları çok iyi bilen Sayın Hasan Akbulut Bey, sorunları çözüme kavuşturarak mülki idareciliğin nasıl olduğunu en iyi şekilde gösteren bir yöneticiydi.

               Çok iyi bir devlet adamı ve Türkiye Cumhuriyetimizi en iyi temsil eden mülkü yönetici olmuş olmasıdır. Milli ve manevi değerlere bağlı bir yöneticidir. İnşallah kısa sürede terfi ederek ve vali olarak ülkemize hizmet edecektir. Gelecekte tekrar ilimize vali olarak atanır diye temennilerde bulunuyorum. İlçemiz için beklentimiz başlatmış olduğu projelerinin devam ettirilmesidir. İnşallah bu projeler sonuçlanmış olur. Bu projeler askıya alınması durumunda ilçe halkı olarak bizi üzer. Projeleri tarım, ticaret, turizm, su ürünleri başta olmak üzere sayısız projeleri olmuştur. İlçemizin eğitim öğretim kurumlarına da önem veren bir kaymakamımız olmuştur.

***

            Denizli köyündeki kervansarayın restorasyon projesi idi. Bu kervansarayın restorasyon sonrası sürekli açık tutulması, değişik amaç ve hedeflerle cazibe merkezi haline getirmesi için projeleri olmuştur.  Keban Baraj gölünde su ürünlerinin farklı projelerle destekleme çalışmasını başlatmış idi.  Su sporlarının yapılması için gerekli olan altyapı çalışması projeleri var idi. Ayrıca ilçede var olan mağaraların turizme açılması için projeleri vardı.

***

                İlçemizde uzun süre kalsaydı ilçemizin olumlu gelişmesine büyük katkı sunmuş olacak idi. Sözün özü, sayısız projesi olan bir kaymakamımız olmuştur. Kısacası projelere kafa yoran bir kaymakamımız oldular. İlçede halkla çok iyi diyalogu olan ve çok iyi bir devlet anlayışı ile ilçemize hizmet sunan bir kaymakamımız oldu.

***

                      İlçe halkı olarak bizler onu çok seviyor ve ona büyük saygı duyuyorduk. Bu aşamadan sonra diyebileceğimiz ise kendisine yeni görev yerinde başarılar dilemek olacaktır. Ailesi ile birlikte yaşam boyu sağlık, huzur ve mutlu bir yaşam sürmesini dileriz. Bu gök kubbenin altında çok hoş bir seda bıraktı. Yolu açık ve aydınlık olsun. İlçe halkı olarak üzerimizde bir hakkı ve hukuku varsa helal hoş olsun. Onunda bizi helal etmesi temennisiyle.  

# Sümerbank fabrikası yaşasın diye çok emek veren İlhan ÖDEN kardeşime de çok teşekkür ediyorum.#

  Ne demiş Kanuni "Halk içinde mu'teber bir nesne yok devlet gibi,olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi."
      Sağlığınıza dikkat edin,sağlıkcılarımıza dikkat edin, özen gosterin,kıymetini bilin ,onlar olmazsa bir düşünün halimizi.
 HEPSİNE BİNLERCE TEŞEKKÜR EDİYOR ,SEVGİ VE SAYGI İLE KUCAKLIYORUM.

    Sağlıcakla  yemyeşil bir dünya diliyorum hepinize...

Geçlerin yarınlarına ümitsiz öngörülerde bulunurken dün ve bugün siz nasıldınız diye şapkayı önünüze koyup muhasebe yaptınız mı hiç? 
Mesela;
Savaş kararı alıp mazlumların, günahsız kadın ve çocukların ölümüne sebep olan kaç tane Devlet Başkanı genç?
Hükümetlere darbe yapanların, 15 Temmuz’u planlayanların kaç tanesi gençti?
Devlet malını har vurup harman savuran Bakanlar, Genel müdürler, yardımcıları, özel kalemleri, Belediye Başkanları  vs.. hepsi körpe delikanlı mı?
Yolsuzluğa karışanların, eşini/kardeşini kayıranların, İhaleye fesat karıştıranların yaşları kaç?
Gazi Meclis’te kavga edip kürsüde sinkaflı küfürler savuranlar kaç yaşında?
Ahlaksız Kasetleri/kayıtları çıkan Genel Başkanlar, siyasetçiler hepsi genç, değil mi?
Siyaset yerine umut tüccarlığı, hocalık diye din tüccarlığı yapan genç gördünüz mü?
Torunu/çocuğu yaşında hanım kardeşlerimiz ile birliktelik yaşayan aydınlar, sanatçılar henüz buluğ çağında mı?
Ensest ilişkileri ve evlilik olmadan birlikteliği normalleştiren, kültürümüzü yok eden dizilerin kaçının senaristi, kaçının yönetmeni genç? 
Bunları yayımlayan kaç tane TV Kanalı gençlerin? 
Bakanlık adı altında, Ailelerin Birlik ve beraberliğinin temeline bomba koyanlar mı genç?
Geç olan suç örgütü lideri var mı?
Mafyalaşan devletin, Devletleşen Mafyanın genç mensubu var mı?
Selçuklu, Osmanlı ile gurur duyup Haçlı gibi yaşam sürmediniz mi?
Sorular akla sığmayacak, dile getirilemeyecek kadar çok!
Şimdi de son sorum;

Atalarımızın bıraktığı vatana, toprakları üstündeki maneviyata, asırlar süren saltanata  sahip çıkamamanın müsebbibi kim, Gençler mi?

Bence artık Yurdu kurtaran Gazi havasından çıkın, çıkın da bi yüzleşin kendinizle. Daha sonra  genç nesle ettiğiniz haksızlığı anlayacaksınız.

Değerli Canlar uzun bir süredir sizlere  yazamadım, mâlum bahar bahçe işleri, bahar temizlikleri derken bu vakit oldu. Nasılsınız, sağlığınız nasıl. Allah hepinizi yakınlarınızı korusun. Bu salgın illet çok kötü. Benim de yakinen tanıdığım genç arkadaşlarımı aldı götürdü ne yazıkki. Zaten koruyorsunuzdur kendinizi ama ben de bir kere daha yineleyeyim ne olur ellerinizi temiz tutun, maskeyi ihmal etmeyin. Sağlık olmayınca dünya senin olsa ne fayda.
  Dostlarımıza sarılmayı, onlarla oturup kalkmayı özledik. Ne büyük bir nimetmiş gel bir kahve içelim demek, onlarla sohbet etmek korkmadan.Birbirimizden paranoya derecesinde şüphe eder olduk ,karşımızdakini korumaktan gayri ya bize bulaşırsa korkusuna kapılıyorum ister istemez bencilce. .Doya doya temiz hava almak ,maskesiz dolaşmak,sağlıklı günlerde eşle dostla buluşmak diliyorum.Düğünlerini ağız tadıyla yapamayan gençler ,işyerini açamayan esnaflar,doktora herhangi bir rahatsızlığından  dolayı gidememeyen insanlar ne olacak böyle. Okuduğum bir makalede bir çok insanın doktora gidemeyip bu nedenlede kaybının olduğuydu ve çok üzücü bir durum.
 Medyada bir çok şey okuyoruz ,insan eliyle üretildiği şeklinde, ama  ne olursa olsun az kaldı eminim , biz kendimizi KORUYALIM, hijyene dikkat edelim de tevekkül Allah'tan diyelim. İnşaallah kayıplarımız olmadan atlatalım sevdiklerimizin sağlıklı haberlerini alalım , dostlarımızın sağlıklı haberlerini alalım.
  Fırat kenarında oturalım,,Nallı ziyarette oturalım. Güzel Keban'ımızın güzel barajını Yeni açılan Seyr-ül Keban'dan izleyelim. Keban esnafı da cok mağdur oldu bu hastalıktan, inşaallah eski günler geri gelir ve çok daha iyi günlerde herkesin yüzü güler.
    Pandemi de yaşananlar umarım hepimize dostluk adına insanlık adına pozitif duygular kazandırmıştır. Bu gün varız yarın yokuz hasebiyle her neye inanıyorsanız, inandiklariniza bir vefa katın insanlık katın. Ben HAC sevabının kapımıza kadar geldiğine inananlardanım. Yardım etmeniz gerekiyorsa herhangi bir şeye asla imtina etmeyin. Emin olun en iyi şekilde size geri dönecektir. Ben çok yaşadım birebir. Sizlerin de yaptığınız karşınıza gelsin. Emeklerinin değerlensin.

Ne derler ; iyilik yap iyilik bul ,iyilik yap at denize ,balık bilmezse El-Hâlık bilir diye.
 Sağlıklı ve huzurlu bol nasipli günlerde buluşmak dileğiyle
Canlar...
  Sözleri sonradan beğendiğim bu şekline gelen çok beğendiğim bir söz ile yazımı bitiriyorum.
   " halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi, olmaya devlet-i cihanda bir nefes sıhhat gibi".....

 ‘’Bu yavru kediyi tedavi ettirmem lazım’’ diyorum. Kafamı kutudan kaldırıp, kutuyu masaya bırakanlarla göz göze geliyor ve donuk yüzlerinde bir ifade arıyorum. Gördüklerini duymuyorlar! ‘’Yakında bildiğiniz bir veteriner var mı?’’ diye soruyorum. Yüzlerde ısrarlı bir tepkisizlik.
Yavru kediyi kucağıma alıp çıkıyorum. ‘’Kim, neden yaptı bunu? Keşke kediyi taşıyabileceğim bir kafes olsaydı... Şehirde veteriner var mıydı? Birine sorsam mı?’’ Bir yandan kendi kendimle konuşuyor bir yandan da şehrin bomboş sokaklarında yürüyorum.  
Çok da uzun olmadı fark edeli yaralarımı ve içimdeki ölü yavru kediyi. Biri diğerinin nedeni mi, müsebbibi kim bilmiyorum. Ne zaman anneme ya da aynı evde yaşadığımız bir kediye yaklaşırsam, tüm bedenimi dayanılmaz bir acı kaplardı da bir anlam veremezdim. Kimseye dokunamazdım. Bu dertten midir? Bilmem. Fark edememişim ne yaralarımı, ne de içimdeki ölüyü. Ta ki tüylerim kana bulanıncaya dek.
Gündoğusundan günbatısına doğru, geniş ovada yürüyorum. Leylaklar açtığında doğan Nurettin Orhan’dan hatıra üzüm hevengli Çayda Çıra heykeli,  Eski Şehrin  kurulduğu yüksek tepe ve onun da gerisindeki mor dağlar çok uzakta şimdi. Küçük tepelerdeki üzüm bağlarını, öbek öbek kayısı ağaçlarını, küçük dere boylarında seyrek söğüt ve kavak ağaçlarını, tarlalarda buğday firezleri ve kavun tarlalarını geçiyorum. 
Ovanın kuzey batı ucunda sarp, çıplak ve kayalık, omuz omuza boz dağlar karşılıyor beni.  Dağların arasındaki gizli bir geçitten geçince derin bir vadide buluyorum kendimi. Kendimi bildim bileli sıklıkla yoldaşım olan korku, vadinin bir yerinden karşıma çıkıp beni yolumdan eder endişesi ayaklarıma dolanıyor. Önce cılız, ilerledikçe çağıldayan dereyi izleyerek kovmaya çalışıyorum kafamdaki kokuşmuş o düşünceyi. 
Dere boyunda taş ve kerpiç duvarlı toprak damlı evler oldukça seyrek. Güneş, evlerin bahçelerinde domates, biber fideleri eken insanların yüzlerine yoksulluğun, çaresizliğin, ve acının resmini derin fırça darbeleriyle nakşetmiş. Korku, sarp dağların tepesinde, kucağında yaralı yavru kedi taşıyan beni, aşağılayan, ezen bakışlarla izliyor. Kucağımdaki kediye doğru eğilerek bedenimi ve kediyi gizlemeye çalışıyorum. Bedenimin kontrolünü kaybetme endişesi yakama yapışıyor. Çenemde başlayan titreme, tüm vücuduma yayılıyor.
Vadinin sonunda, derenin suları, sessizce koca bir nehrin akıntısına kavuşuyor. Nehrin kıyısını dikine kesen, küçük bir tepenin güney yamacına kurulmuş kasabaya, tam  göğsümün üstüne gelip de oturan bir endişe ile giriyorum. 
Taş sokaklar, taş ve kerpiç duvarlı, oyuklu saç çatılı ve toprak damlı evler, dut ve kavak ağaçları, kasabanın üstüne düşen dağın gölgesi, sessizce akan nehir ve kıyısındaki balıkçı barınakları, defalarca okuduğum bir kitabın satırları arasında geziniyormuşum hissi veriyor bana. Hatırlamaya çalışıyorum. Hafızamdakilerle eşleşen görünütüler arttıkça içimdeki endişe, vücudumu esir alan, koyu bir sıkıntıya evriliyor. Belki tanıdığım birileri çıkarsa, biraz olsun rahatlarım diye etrafa bakınıyorum. Yok! Kimse dönüp bakmıyor... 
Kasabanın yoksul mimari dokusu içinde ayrık otu gibi duran, hükümet konağı olduğunu tahmin ettiğim, üç katlı gri bir binanın da olduğu geniş caddenin sonunda, kapısında Belediye Veterineri yazan iki katlı taş binayı görüp içeri giriyorum. Kapıda görevli ile karşılaşıyorum. Geliş nedenimi anlamış olacak ki hiç bir şey sormadan yeşil örtü kaplı geniş masayı işaret ediyor. Yavru kediyi üzerine bırakıyorum. Gömleğim ve kedinin tüyleri kan içinde. Hiç bir şey söylemeden sokağa atıyorum kendimi.  
Evde biz bizeyken pek konuşulmazdı. Ancak oldukça seyrek de olsa, misafir gelince, temmuz güneşi doğmuş gibi sımsıcak olurdu her yer. Ev halkı hırlamadan, mutlu bir şekilde birbirleriye ve misafirlerle mır mır konuşmaya, patilerini ve tüylerini yalamaya başlardı.  O an içimde küçük dereler akar, sıkıntıdan ve  acıdan  eser kalmazdı.  
Yuvamız, şehrin dış mahallelerinden birinin, toprak yollarında yaz kış akan kirli sularla, ekşi ekşi kokan dar sokaklarından birindeydi. Gelenimiz gidenimiz olmadığı gibi biz de pek uğramazdık kimselere. Bunun nedenini, şehrin bu kadar dışını mesken tutmamızdan ve sokağımızın pejmurde halinden kaynaklandığını düşünür, yabaniliğimi ve içimdeki acıyı biraz da bununla ilişkilendirirdim.
Sokağa çıkıp kasabayı dikine kesen dar taş sokaklardan tepeye tırmanıyorum. Tepenin üstü traşlanmış ve düzüne de bir park kondurulmuş. İçindeki ağaçlar, çiçekler, bekçi kulübesi, kır kahvesi ve bahçe başka bir dünyadan koparılıp da buraya oturtulmuş gibi. 
Kasaba, tepenin güney yamacına kurulmuş. Tepenin kuzey yamacı, oldukça sarp ve tam da karşısında insanı hayrete düşürecek azamette bir baraj gövdesi duruyor.
Tepedeki parka belediyenin koymuş olduğu piknik masalarından birine oturuyorum. Yürüdüğüm yol, bu kasaba... Gerçekliği kaybetmiş gibiyim. 
Bir yanımın eli boğazımda, sıktıkça sıkıyor, nefessiz bırakıyor beni. Diğer yanım tatlı bir serinlik içinde. Yarım kalan, yaşayıp da hissedemediğim bir yaz akşamını, tam da bıraktığım yerden yeniden yaşamam gerektiğimi fısıldıyor kulağıma. Mazide kalan, lakin, tenime işlemiş bir hesabın peşinde, hesap vermeden, önemsemeden geçip gidenler ve kaybettiklerim geçiyor gözlerimin önünden. Karanlık bastırıyor. Uyuyakalıyorum. 
Lise yıllarımdı. Yazları evden kaçabilmek için her yıl bir dersten bütünlemeye kalır ve eylüldeki sınav öncesinde arkadaşlarımla birlikte ders çalışacağız yalanıyla bir kaç haftalığına bu kasabaya gelirdim. Aynı okuldan iki arkadaşım da yazlarını bu kasabada geçirirlerdi. Keyiften değildi tabiki. Benim de şehir merkezinin güneydoğusundaki o kasabada yazlarımı geçirmem gibi, onlar için de bir mecburiyetti bu. 
Büyük kayanın dibindeki kahvehanenin bahçesindeydik. Barajın kapaklarından taşırılan suyun, kasabayı serinlettiği bir yaz akşamıydı. Bir yandan önümüzdeki dondurmaları kaşıklıyor bir yandan da yüksekçe bir sehpanın üzerindeki metal kasanın içinde duran televizyonda film izliyorduk. Televizyonun sesini okey, tavla, domino, iskambil kağıdı oynayanların bağrışmaları bastırıyordu arada. Gözümüz televizyon ekranında, pür dikkat filmin sesini duymaya çalışıyorduk. Uzun süre hapis yatmış, yaşamının en güzel yılları elinden alınmış, işkencede bir kolu sakatlanmış aktör, omuzlarındaki acılarla Ege’de bir sahil kasabasına gelir. Zeki Ökten, Ses filminde, oniki eylülün sakatladığı filmin baş aktörüne, Ege’nin mavi kıyılarında derman arattırır, yaralarını maviye boyayarak iyileştirmek ister gibidir. Baş aktör, kaçmaktan ziyade, kaybettirilen insanlığını bulma arayışındadır. Lakin celladına tam da  o sahilde rastlayınca, sağaltmaya çalıştığı ruhundaki yaraların, kolunun sakatlığının ne kadar ötesinde olduğu çıkar ortaya.  
Güneşin ilk ışıkları ile uyanıyorum. Dar sokaklardan aşağıya, kasabanın çarşısına doğru yürüyorum.  Kasabanın sokakları henüz boş, evlerin pencereleri kapalı ve perdeleri örtülü. Ama neredeyse bütün evlerin kapıları açık. Envai çeşit ve renkte tül ve bezden perdeler, kapılarda rüzgarda dalgalanıyor. Kopmak zorunda kaldığım o kadim topraklarda, gün ışıdıktan sonra açılan kapıdan bereket girmez der, gün ışımadan evlerimizin kapısını açar ve açık bırakırdık yaz kış demeden. Sokaklarda ‘’Bereket’’ dediğimiz o gizemli varlığı arıyor gözlerim bir yandan, o günleri anarak.
Belediye Veterinerinin önündeyim. Yavru kediyi hatırlayıp içeri giriyorum. İşte! Kafeslerden birinin içinde. Dün kanlı bıraktığım tüyleri temizlenmiş. Yara bölgelerindeki tüyleri tıraşlı, yaraları kapatılmış. O yanındaki annesi mi? Şaşkınlık içindeyim. ‘’Anne kedi buraya kadar nasıl geldi?’’ diye söyleniyorum. Kedilerin evlerinden ne kadar uzağa bırakılırsa bırakılsınlar, evlerine geri dönebildiklerini duymuştum da...Bu da ne şimdi?  
Kafese yaklaşıyorum. Anne kedi olduğunu sandığım kediyi daha yakından görmek için yavru kediyi kafesten çıkarıp kucağıma alıyorum. Yavru kedinin yanındaki kedi, karton kutuda gördüğüm anne kedi değil. 
Eğer beni önemseselerdi, beyhude bir şekilde yaşamın anlamını başkalarınının şefkat dolu olacağını umduğum kollarında aramazdım, belki de bu kadar derin yaralarım olmazdı. 
Beni, o karton kutudan aldıklarında, ne varsa düne dair, tam da orada bıraktım. Yaralarım sarılıp sarmalanırken, yüzünü, kokusunu tanıdığım kimse yoktu yanımda. Lakin geçmişime dokunulmadan sarmalanan yaralar sağalır mı? 
Ya içimdeki ölü? Onu toprağa gömemeden, onunla hesaplaşamadan, sebep ben değilim diye haykırmadan, içimdeki irini akıtamadan, yüreğimdeki yıkık duvarları nasıl çıkarım yeniden?
Dünyanın bu ucunda mavi sular akıyor onca ağır yüküyle. Sırtında yıkadığı dağların, ovaların, ağaçların ve insanların özlem ve hüzünleriyle, dağların arasında yankılanan tatlı bir  uğultu bırakarak. Daha düne kadar içinde sürüklendiğim zaman tünelinde hissedemediğim, anlamlandıramadağım bir şey var renginde, uğultusunda. Umudum mavi sularda. Beni de yıkasa, temizlese...Dağlara, ovalara, vadilere dokunduğu gibi sabırla ve hiç bırakmadan. Arınabilir miyim, tüm kokuşmuş korkularımdan, dünden kalan yaralarımdan?
Kaçacak, göçecek başkaca da bir yer kalmadı. Ya bırakacağım her şey üstüme düşecek ya da olanı biteni inkar edip, korkunun karanlık sularına, eski bir sunağa, tekinsiz bir kurban gibi sunacağım kendimi.

Çevre koruma usulüne,kuralına göre olmalı,sonuçları her zaman insanlık adına pozitif sonuçlar getirmelidir.Çünkü sağlık , huzur, iyi bir yaşam , kurallara uymakla ,sorumlulukları usulune uygun yerine getirmekle  olur.Yani kurallara uyuyormuş gibi yapmakla sadece kendimizi kandırırız, DOĞAYI ASLA. BİR GÜN GELİR HEM BİZİ MAHCUP EDER,HEM DE ÖÇ ALARAK PİŞMAN EDER. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere kendinize iyi bakınız...

    Her kar yağdığında ,soğuk olduğun da, ayaz olduğun da,dışarıda yaşamak zorunda kalan kimsesizler için ,benim içim üşür.Bazen dua,bazen de Rabbim fırsat verir beni rastlaştırırsa elimden geleni yapmaya çalışırım...
  Anacığım kapıya gelen bir canı asla  boş göndermez, misafirine yaptığı muameleyi , hizmeti  bu canlara da yapardı,.Yemeği varsa,hazırsa muhakkak karnını doyururdu.
 Yine böyle kar,tipi babacığım kızkardeşimle beni okuldan alarak iki yanına  almış, başımıza da yüzümüzü de   kapatacak  şekil de tülbent dolamıştı  ,tipinin iğne gibi batan savruntusu bizi rahatsız etmesin diye.Eve geldiğimiz de sobanın yanın da beyaz sakallı yaşlı bir amca , üstünde yorgan ,, oturmuş ,önünde de yine özenle hazırlanmış bir yemek tepsisi. Sıcacık çorbasından içerken evin sahibi gibi bir sahiplik duygusu için de bize hoşgeldiniz deyişi hiç unutamadığım ve iyi bir ders aldığım en güzel anılarımdan biridir.Bize hikayeler anlattı.O gün gece misafirimiz oldu.Sabah ta kahvaltısını yapıp gitti.Annem her zaman erdemi,iyiliği bize yaptıklarıyla gösterdi,çünkü benim de inandığım ,yaşamımız da rastladığımız bu gibi durumlar,Yaradan'ın bize iyilik yapmak için verdiği fırsatlardır.Asla duyarsız kalmadan,hertürlü her şartta fırsatlar dogar ,yeterki değerini bilip bu zamanları değerlendirmeyi bilelim.Asla imtina etmeden önümüze çıkan her türlü fırsatı imkanlarımız dahilin de değerlendirelim.
    Sokakta patili canlar var,onlar da Allah'ın sessiz kulları,bize düşen bir ekmek doğrayıp ,yada varsa kalan yemeklerimizi şöyle bir harmanlayıp önlerine koymak.Çünkü onlar sadece karınları aç olduğun da üşür. Bir cana çare olur ,karnını doyurursak ,onun verdiği huzur her şeyin üstün de bir duygudur. Merhamet iyi bir insan da bulunur,değerlendirmek aslında herkesin elindedir.Pencere onlerine konan kırıntılar,ıslanmış ekmek,kimbilir kaç canı doğuracaktır.Mevla onların rızkını verir dediğinizi duyar gibiyim. ELBETTE VERİR,ama buna sizi elçi kılıyordur emin olun. Yaralı gördüğünüz de bir batikon sürseniz,aç gördüğünüz de doyursanız,ya da kapınızın önünde bir mama bir su kabı olsa , bir canın doymasına elçi olsan vesile olsan çok güzel bir davranış olmaz mı.
  Çocukken nerede bir miyavlayan yavru görsem alır eve gelirdim.Anacığım asla  kizmaz,ne gerekiyorsa yapardı,bu nedenle merhamet doğuştan olabilirmi bilmiyorum ama aileden aldığımız eğitim de bunu sağlıyor.Onun için yetiştirdiğiniz,  canınız evlatlarımıza da bunu öğretmek bizim görevimiz tabir-i caizse boynumuzun borcu olmalıdır.
YAPACAGINIZ hiç  bir iyiliği YAPIYORMUŞ GİBİ YAPMAYIN.İnanın muhakkak önünüze yaptığınız gibi gelir.Allah'ın belirlediği takdir ilahi bir şekil de tezahür eder muhakkak.Hep güzellikler yaşayalım tüm çevremiz deki insan canlarla ve patili canlarla.
        Unutmayalım insan olduğumuzu,unutmayalım bizlere muhtaç olduklarını,yaptığımızın bize geri döneceğini.
        Çocuklarınıza sevmeyi,saymayı,iyilik yapmanın erdem olduğunu öğretin.
 HERKESE TÜM CANLARA, DAHA GÜZEL BIR DÜNYA  ve YAŞAM DİLEĞİYLE...

KADINLAR
Ve kadınlar,
Bizim kadınlarımız:
Korkunç ve mübarek elleri,
İnce,küçük çeneleri,kocaman gözleriyle
Anamız,avradımız,yarimiz
Ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen
Ve soframızdaki yeri
Öküzümüzden sonra gelen
Ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
Ve ekinde,tütünde,odunda ve pazardaki
Ve karasabana koşulan
Ve ağıllarda
Işıltısında yere saplı bıçakları
Oynak,ağırkalçaları ve izleriyle bizim olan
KADINLAR,
Bizim kadınlarımız..

  Değerli canlar,Değerli okurlarım,kanayan hemde çok çaresizce medyadan izledigimiz ,seyrettiğimiz  KADIN cinayetlerinden bahsetmek istiyorum.
 ATATÜRK 4 Ekim 1926 yılında medeni kanunun tasarısını yürürlüğe koyarak aslında toplumda kadın ve erkek eşitliğinde belirleyici tavrı ortaya koymuştu.Uluslararası standartlarda ilk ve tek sözleşme dir.
İSTANBUL SÖZLEŞMESİ 11 Mayıs 2011 tarihinde ilk olarak ISTANBUL' da imzaya açılmış ve maddeler halinde imzaya sunulmuştur.Bu tarihten sonra  14 Mart 2012 tarihinde  onaylanmış 1 Ağustos 2014 tarihin de yürürlüğe girmiştir.Özellikle kız çocukları ve kadınlar düşünülerek hazırlanan bu sözleşme Avrupa Konseyi üyesi 20 ülke tarafından ve 46 devlet tarafından kabul edilmiştir.
Sözleşme de kadın ve erkek eşitliğinden bahsedilmekte ve kadın ayrımcılığı yapılmaması konusundaki unsurlar bulunmaktadır.İçerisindeki en önemli  en dikkat çekici husus ev içi şiddette biyolojik olarak ya da hukuki bir bağı olup olmadığı göz ardı edilmeksizin tanıdığı ya da  tanımadığı tüm bireyler tarafından kadına uygulanan  her türlü şiddet karşısında ÖNLEYİCİ unsurlar içermektedir.Bu eylemlere karşı standart içerikler dahilinde yasal olarak da bağlayıcı belge olması Avrupa ülkelerinde uygulanmasıdır.
  Sözleşme de  insani haklar konusunda KADIN ve ERKEK eşitliği ATATÜRK tarafindan hazırlanıp 4 Ekim 1926  tarihin de yürürlüğe girmiş  iken ,yine   1 Ağustos 2014 tarihinde tekrar İSTANBUL SÖZLESMESİ olarak yürürlüğe girmiştir.Birdünya ülke ve devlet İSTANBUL SÖZLEŞMESİ ni kabul etmiş ve ülkesinde de bunu uyguluyorlarken,neden benim ülkemde hâlâ uygulansın diye mücadele veriyoruz.Neden kadınlarımız öldürülüyor,işkence ve tecavüze uğruyor,neden aile içi her türlü baskı ve şiddete uğruyor.KÜLTÜRÜMÜZE UYMUYORMU yoksa kadına gereken önem ve değeri  vermek.Dışarıda ya da insan önünde kendini methederken  mangalda kül koymayan hanım ya da beyler,niye ev için de en sevdiklerini ,aynı yastığa baş koydukları,ya da anaları bacıları ya da büyükleri ya da küçüklerine şiddetin her türlüsünü uygularlar.
13.yüzyılda HACI BEKTAŞ VELİ ,  "KADINLARINIZI OKUTUNUZ  "diyor ve kendisine 
Kadıncık Anayı seçiyor. Yanında görüp te soranlara da " Éşinizmi ?"  diye soranlara " Eşim değil  eşitim " diyor. EŞİT olmak eşiyle omuzdaş olmak ne erdemli bir unsur ,bir davranıştır herkese örnek olması gereken.
CENGİZ HAN  halkına konuşma yaparken, " Ben sizin Hanınızım,bu da benim Han'ımdır " diyerek eşini göstermiştir.Hükümdar olup eşini kendisine hükümdar olarak görmesi,sayması kadar değerli bir husus olabilirmi.
  Basit bir tabirle kızınız ya da oğlunuz veya anne baba bir yakınınızı düşünün ,siz değil de bir başkası sözlü, psikolojik yada biyolojik  bir şiddet uygulasa gözünüzün önünde  ne kadarına tahammül edebilirsiniz.

Çözüm önce aile içindeki eğitimden geçer.Temel de ev içindeki tutum ve davranışlar, şiddet ve hiddete gösterilen   toleranslar gelecek yaşamdaki tutum ve davranışları belirler.Kız çocuğu babayı,erkek çocuğu da anneyi model aldığı kanıtlanmıştır bilinenin aksine.Bu nedenle  çocukların evdeki davranışları özümsediğini  unutmayarak,önce kendimizden başlayalım iyi ve toplum değerlerine saygılı bir birey olmaya.Türk değer ve yargılarını olması gerektiği gibi insanice yaşayalım.TOPLUMCA TEDAVİ OLMAMIZ GEREKİYORSA TEDAVİ OLALIM.Bunda beis yok.

   İSTANBUL SÖZLEŞMESİ AMACINA  ULAŞSIN       DİLEKLERİMLE.....

 Bari, aldığınız, çaldığınız, değiştiriniz yazarlardan bir helallik alın en azından öteki tarafa kul hakkı ile gitmemiş olursunuz anlayana...

Memleket isterim

Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun.

Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.  – C.S. Tarancı-

          ‘Coğrafya kaderdir’ der, İbni Haldun. Bizler kaderi coğrafyada hüküm süren medeniyetlerin çocuklarıyız. Eskilerin dediği gibi; bu derenin balığı bu kadar olur. Seftil’den büyük dağ görmeyenlerimiz epey fazladır.

          İlkyazımda memleketin yoklarının, bu kadar çok olduğuna bende inanamadım. Sonra yoklukların en büyük müsebbibinin coğrafya değil, bizler olduğunu fark ettim. Seçilenler/atananlar maalesef bizim müstahakkımız. Elazığ’ın değil bölgenin sayılı turistik ilçesinde meskûn eylemişiz,  gayrı halimiz ahvalimiz hal değil.

          Geçen sayımızda süslü kasabın halini temaşa eyledim. Şark cephesinde değişen bir şey yok. Hani derler ya; “yarım doktor candan, yarım hoca imandan eder.” Modern hijyenik, modüler mezbahane de, yarım kasapta malı telef eylermiş. Mezkür mezbahanenin muadillerinin videolarını izledim. Sağlıklı hijyen ik tesisler, kıymet bilmeyenlerin elinde kıymet değil. Mezbahane , köylere giden yol üzerinde köprü eski ve dar, geçene yol değil.

          Ne diyorduk turistik ilçe, fırat, kıyılarında bir bank bir çöp kutusu var değil. Gelen ziyaretçiler tesislerden balık yiyip gerisin geri dönüyorlar evlerine.

         Şehrin meydanı araç park alanına dönmüş, Yusuf Ziya Paşa Camisi yıllardır restore ediliyor bitmiş değil. Meryem Ana kilisesine kim bakıyor belli değil. Hamamlar meftun oldu Fatiha okuyanı var değil. Denizli Kervansarayı bir kütüğe emanet, uzun kütük oynasa giriş portal kapısı sizlere ömür, yarına baki değil. Ayakta kalan eserler direniyor insanın aymazlığına, idare-i maslahatın umurunda değil..

        Misafirler, kıyı boyunda gezip arka yoldan yoluna devam ediyor. Şehir içi yollarda bir araç park etse ikincisine yol, yol değil. Yeni imar planları revizyonlar, tadilatlar yapıldı caddeler genişlemiş değil. Genişletmek şöyle dursun, hükümet konağı bahçesi altındaki imar yolu iptal edildi artık mümkün değil. Çok katlı (ucube) binalar, imarda otopark şart değil. 

          Memlekette bir aymazlık, vurdumduymazlık gözüne soksan mesele değil.

            Akrep gibisin  kardeşim, korkak bir karanlık içindesin..

 …  Koyun gibisin kardeşim, gocuklu celep kaldırınca sopasını,

            Sürüye katılı verirsin hemen, adeta mağrur koşarsın salhaneye.

… Demeğe dilim varmıyor ama,,, kabahatin çoğu senin kardeşim…  N. HİKMET

Kasaba siyaseti; aslında çoğu yurdum insanın yaptığı siyasettir. Yapılan siyasetin, ana argümanı, medyayı yüzeysel olarak takip etmektir. Kanımca olayların gerçek iç yüzünü bilinmeden yapılan bu siyaset, çok yanlıştır.

Neolitik içgüdüler üzerine inşa edilmiş bu siyaset, Ankara’daki popülist ama kurak siyaseti rol model almış ve bu zehirli siyasetten beslenip çözümsüzlüğü bir lütufmuş gibi poster ve magazin anlayışıyla, içine biraz dini ve milliyetçilik soslarıyla oyalama çabasından öteye gidemeyen bu anlayış memleketi bir adım ileri  götürememektedir.

   Peki bu yerleşik zihniyet nasıl bir yönetici oluşturmakta? Şöyle ki; en büyük gayesi bir sonraki seçimleri kazanmak olan, kendisini geliştirmek gibi bir kaygısı olmayan, kasabanın boğucu ve dar kalıplarının dışına çıkamayan bu durumdan da şikâyetçi olmayan, popülist, sanatla edebiyatla arası pek hoş olmayan, yakınları ve akrabalarını kayırıcı, İbrahim Zubukzade'nin ete kemiğe burunmuş halini yansıtan sıradan bir siyasetçi veya yönetici şeklini doğuruyor. Aslına bakarsanız bu profilin iktidar partisine mensup taşradaki belediye başkanı olmaları ya da kasabadaki veya kasabadan çıkmış her politikacının bu tipolojiye uyması şart olmadığı gibi, bunlardan aslen; şehirlerde, büyük şehirlerde hatta kabinede dahi görmeniz mümkündür.

 Bu yazılanlar aslında bir özeleştiridir. Yani kimsenin alınganlık göstereceği kuru bir eleştiri makalesi değildir. Tamamen kasaba siyaseti ve çözümsüzlükleri üzerine bir durum tespitidir. Şovenizm ve şovmenlikten uzak durup proje ve çözüm üreten siyasetçiler ve yöneticilerle yola çıkan bir memleket arzusuyla herkese sevgiler saygılar...

       Değerli okurlarımız merhaba. Bu yazım da emeklinin yaşam kalitesinden bahsetmek istiyorum. Öyle ki yaşam kalitesi oldukça düşmüş, kendine yetemeyen birçok emekli arkadaşımız var, bunu hem görüyor hem de basından bizzat kendilerinden duyuyoruz.

       Emekli maaşlarının artma sisteminden memnun olanınız var mı bilmiyorum, ben kendi adıma memnun değilim. Çünkü hissettiğim, yaşadığım fiyat artışları ile bize anlatılan enflasyon çok çok farklı. 80 TL ye aldığımız sızma zeytinyağını 150 TL ye aldım geçen hafta. Varın siz oranını hesaplayın. Sadece buradan yola çıkarak bu yağı alamayan başka bir yağa yöneleyim dese bile onun fiyatı da el yakıyor, oda üç katına çıkmış durumda. Karnını doyurmak için belli bir bütçesini ayıran bir emeklinin başka harcamaları yok mu yani. Gidip çocuklarına avuç açsın, minnet etsin öyle mi. Isınmak için kömüre, odun, ya da doğalgaza da para ödeyecek. Emekli arkadaşlarımızdan biri, doğalgazı açmadığını, battaniyeye dolanıp oturduğunu söyledi. Bir diğeri kıymayı 100 gram aldığını. Pazarlar da akşamüzeri kalan sebzelerin iyi yerlerini değerlendiren insanlarımız, emeklilerimiz var, durumları içler açısı.

        Bizler ülkemize, memleketimize hizmetimizi yaptık. Bundan sonra insanca, güven içinde yaşamak istiyoruz. Sağlık hizmetlerin de oldukça huzursuz olduğumuz, mutfak masraflarını yaparken yetersiz olduğumuz bir yaşam istemiyoruz. Diğer ülkelerden gelen yaşlılardan birine sorduk, bu turlar çok mu ucuz, ya da çok mu zenginsiniz. Hayır, biz emekliyiz, şimdi dünyayı geziyoruz dediler. Bize rahat yaşayacağımız bir emekli maaşı veriyorlar dediler. Biz de de bir emekli evinden parka, parktan eve, bir yerde oturup çay içeyim dese, belki de pazarda harcayacağı parayı oraya bırakacak. Buna cesaret bile etmez, edemez. Endişe, kaygı, gelecek korkusu yaşamadan geçirecek güzel günler olsun hepimize. Derdimiz Zülfi yâre dokunmak değil halimizi, ahvalimizi anlatmak. Emekli de, işsiz de, öğrenci de, para olursa esnafın da yüzü güler. Para dolaşımı olur ister istemez, herkeste huzurlu olur, yüzü güler.

        Gençler, ah gençler, evet kazandım okuyorum, okuyorum da ya geleceğim o ne olacak? İş bulabilecek miyim? Yoksa hala anne ve babamın eline bakmaya devam mı edeceğim? Ya da okuduğum, dirsek çürüttüğüm, hatta doktora yaptığım, gidebildiği yere kadar gittiğim eğitimimin sonun da mecburen alakasız bir işlemi iştigal edeceğim. KAYGI, ENDİŞE GELECEK KORKUSU yaşamak istemiyor, emeklileriniz de, çocuklarınız da, iş bulamayan her yaştan vatandaşlarımız da. Bizler mutluluk ve huzur içinde olursak, yapılan hizmetin devamlılığı olur.

       Cennet ülkemizin, cennet toprakları yaşanmaya değer olsun. Herkes gülsün hem de kahkaha ile. Deyim yerindeyse biri güllük, gülistanlık yaşarken bir diğeri ona imrenmemeli, yerinmemeli. Biri tok yatarken diğeri idare etmemeli ya da aç yatmamalı.

       Komşu hakkı için kul hakkı için Hz. Peygamber Efendimiz " Cebrail komşu hakkında o kadar tavsiye de bulundu ki, nerede ise komşusu komşuya mirasçı kılacak sandım "  buyurmuştur. Bu nedenle şehir hayatı yaşayan bilir, kimsenin derdinin kimseyi çokta ilgilendirmediğini. Ama bu demek değildir, görmezden ve duymazdan gelelim sıkıntıda olan insanların halini. Yaşam standartların kalitesinin artması, herkesi rahatlatacaktır, önlerini göreceklerdir yaşam kaygısı duymadan, korkmadan.

Ne demiş bir düşünür;

'Başkalarının verdiği imkânla ışık saçan biri OLMA, başkalarının yardımıyla elde edilecek sükûnete ihtiyaç DUYMA'. Özetle bir insanın kendi başına dik durması gerekir, dik tutulması değil.

 Sevgiyle, huzurla yaşayacağınız iyi bir yaşam kalitesi diliyorum, tüm halkımıza ve tüm insanlığa

Mavi yurdumuz dünyada, insanlık tarihinin en önemli savaşlarından birisi veriliyor.

Çıplak gözle görülmeyen ve bulaşma pratiği halen çözülemeyen bir virüs; din, dil, ülke, renk, mezhep, etnik köken ayırmadan insanlığı bir safta buluşturdu, hizaladı… Ayrı bir kardeşlik kanıtıdır bu. Böbürlendiğimiz şeylerin aslında bomboş olduğu, insanın tabiatın merkezi değil parçası olması ve ona göre davranması gerektiği acı verici sonuçlarıyla ortaya çıktı. Sahte kahramanların, atıp tutmaların, sadece söz ile dünyaya nizam verme gayretlerinin düştüğü derin bunalım, bu acı sınavda, bizi ve bütün yolları bir kez daha bilimin yol göstericiliğine çıkardı. 

2020 yılı sonu itibariyle dünyada Covid 19 virüsünden ölümlerin 2 milyona, ülkemizde de 20 binlere tırmandığı görülüyor. Böyle bir acıyı, hele ölümü istatistiğe indirgemek ve kimi kez rakamların yanıltıcılığına kanarak seviniyor olmak kadar derin bir yara yoktur. Yakını vefat edenlere sorarak bunu öğrenmek ve kalanların acısına orta olmak artık hiç de zor değil. Zira çember daralmış, arkadaşı ya da yakını virüsten vefat etmemiş neredeyse kimse kalmamış durumda. Herkes bu acının orta yerinde. 

Virüse yakalananların tedavi, yakalanmayanların yakalanma gerginliği artık bir toplumsal fobi haline dönüştü. Bu korkutucu durum insanların giderek daha bilinçli bir şekilde virüsten korunma refleksine dönüştü ve vatandaşlar tek tek daha duyarlı ve önlemlere uyar hale geldi

Halkın duyarlılığı artarken pandemi sürecinin yönetiminde ve organizasyonunda devlet maalesef tökezlemeye devam ediyor. Örneğin maske işi… Başta dikkatli bir organizasyonla eczane ve medikalcilerden düşük bedelle satılabilecekken bedava vermek için kaotik bir süreç yaşatıldı. Sonunda yanlıştan dönüldü. Ancak bu kez de işportaya kadar düştü ve değişik fiyatlarda, sıhhi ve yeterli olup olmadığı belli olmayan maskeler her yerden kontrolsüz biçimde alınıp satılmaya başlandı.

Grip aşısında da benzer bir hava var. Ne olduğu, nasıl organize edileceği belirsizliğini koruyor ve yeni bir karmaşa kapıda duruyor. E bundan sonra varın siz coronavirüs aşısında durumun nasıl olacağını hesap edin.

Öte yandan virüsle mücadelede sosyal teması kesebilmek için kapatılan işyerleri, üretimin durması vatandaşı yukarı tükürse virüs aşağı tükürse işsizlik ve yoksulluk noktasına getirmiş bulunuyor. Burada da, yani ekonomik ve sosyal düzenin yeniden organizasyonunda, yardım ve desteklerin yapılmasında eksiklik, hatalar, yetersizlikler var. 

İlimiz Elazığ ve ilçemiz Keban’a gelindiğinde Tablo biraz daha kararıyor. Depremin hemen üstüne virüs kısıtlamaları, zaten doğru dürüst yatırımı ve gelir kaynağı olmayan, devletin istihdam imkanları bakımından nerdeyse elini eteğini çektiği Elazığ’ı her yönüyle felç etmiş durumda. 

Sosyal sermaye yani okul çağı gençlerimiz bir yıldır okul yüzü görmediler. Girilecek sınavlarda geriye düştüler. İşsizlik aldı yürüdü. Kamu yatırımı olmadığı gibi, varlıklı hemşehriler de dahil özel sektör de artık memlekete iltifat etmemeye başladı. Bu sene içinde deprem geçiren İzmir’de Büyükşehir Belediyesinin hızlı ve etkin çalışmalarını, depremzedelere sağladığı imkanları yerinde görünce memleketimizde deprem sonrası yaşanan kaos ve yetersizliklere hayıflanmamak elde değil. Sahi Giresun’daki sel felaketi sonrası yapılanları görüp, Elazığ’a yapılan yetersiz yardımları protesto eden sosyal medya canavarları nereye kayboldu acaba?...

İlçemiz Keban’a gelince durum daha vahim. İş arayan genç sayısı artmış durumda. Ortada ne bir yatırım, ne bir gelir artırıcı faaliyet var. Balıkçılık desen; sadece durumu seyretmekle yetinen devletin ve belediyenin, bir de balık alıp karşılığında yem veren bir iki büyük balıkçının sayesinde duman olmuş durumda. Yüksekokul’da öğrenci kalmamış. Belediye’nin büyük işler yapıldığı havası veren İş-Kur toplum yararına çalışma programı olmadığı için, övünecek mecali yok. Yıkılmış ama yerine hiçbir şey yapılmamış binalarıyla virane bir ilçeden söz ediyoruz artık. O kadar ki sosyal medya belediyeciliği bile mızrağın çuvalda olduğunu gizleyemiyor.

Bütün bu badirelere rağmen 2020’den sağ salim çıkabilen, 2021’e yetişen herkesi tek tek tebrik etmek gerekiyor. 2021 hep iyi ve sağlıklı olduğunuz, bereketli ve sevdiklerinizle geçirdiğiniz bir yıl olsun.

Değerli okurlar bu sayıda sizlere, bizler nereye gidiyoruz? diye kısa bir çalışma yaptım. Bu çalışmayı yapmamın sebebi aslında günümüzde yaşanan ve gittikçe kötü bir hal alan duruma gelmesi. Evet kötü bir hal alan bizim geleneklerimiz,bizim kültürümüz,bizim muhabbetimiz ve bizim en önemlisi komşuluğumuz nereye gitti? Bir yere gitmedi, sadece biz insanlar geride bıraktık, bizle beraber gelmesini istemedik sadece mesele bu. Bakın herkesin günlük hayatta fırsatını bulduğu ve içtenlikle hüzünle konuştuğu bir ortam vardır ki burada herkes evet hüzünlü ve tebessümle anlatır, eskileri ve eskilerin adetleri, muhabbetleri ,samimiyetliği gibi geçmişte hoşuna giden halleri.
Mesela adam anlatır: ilk fırsatını bulduğunda ,derki bizler akşamı heyecanla bekler ailecek komşuya giderdik o akşamın bitmesini istemezdik, diğeri cevap verir bizde eskiden birleşip elbirliğiyle komşuya yardım eder ve bir kaç günde ev yapardık, diğeri cevap verir biz eskiden bir eve misafirliğe gittiğimizde çocuk olarak büyüklerimiz konuşur, bizde şevkle dinlerdik. Evet meseleyi az çok kavradınız. Mesele bu güzellikler bu muhabbetler bu samimiyetlikler nerede kaldı? Bakın hiç bir yerde kalmadı, çünkü bizler kendimize batı’yı moda seçtik düğünlerimize yabancı müzikler soktuk ,akşam misafirliklerini tv dizilerine verdik, ev muhabbetini sosyal medyalara verdik, giyim kuşamımızı batı’ya uyarladık ,ev yemeklerini market dolaplarındaki buzlu yiyeceklere verdik ,acaba bize noldu? nerede bu kopukluk yaşayandı? soruyorum, adamın biri diğerine adres soruyor diğeri 'git kardeşim elimden bir kaza çıkacak' bir müşteri bakkala gidecek bakkalın yüzü asık, komşuda taziye olacak komşu yüksek sesle evinde tv izleyecek, biri diğerine yanlışlık sonucunda değiyor, diğeri çıkarıp bıçağı saplıyor, noldu bize böyle biz böyle değildik? biz çok samimiydik, biz çok iyi kültürünü yaşayandık, hani nerde kaldı diyerek? biz bu konuyu sayfalar dolusu yazsak günlerce konuşsak bitmez çünkü biz çok ilerledik , Allah’a emanet olun kendinize iyi bakın ...

Hüseyin CAN

   Yaşadığımız şu zor dönemleri bir daha yaşamamak dileğiyle merhabalar değerli okurlar,değerli canlar.

   Kısıtlama sürelerinden  henüz  atmış beş yaş kategorisinde olmadığım halde ,oldukça mağdur olmuş bir kişi olarak yazıyorum . Pandemi Hayat eve sığar ya da Ev de kal  gibi klişeleşmiş  sözler kazandırdı bize , günlük ihtiyaçların karşılandığında tamam  bir sözümüz yok ta,bir de dışarıdaki resmi ihtiyaçlarını nasıl karşılayacak ? Bu durumda  bir insan saat 10 ile 13 zaman dilimin de ne gibi bir işini halledebilir ?
        Atmışbeş yaş üstü grubundaki bir kişi , yürüme  mesafesin de ki bir yere , araç kullanmadan nasıl yetişecek ? Köyde yaşayan ve bağlı olduğu ilde ya da kazada resmi bir kurumda bizzat kendisinin yapması,çözmesi  gereken bir sorununu nasıl halledecek ? Ben işin içinden çıkamadım ! . Sizler ne yapıyorsunuz bilmiyorum.
        İstanbul'a kısa bir ziyaretim oldu,yasaklardan önce gittim,dönene kadar akla karayı seçtim. 199 u aradım defalarca,sadece yasak kelimesi kaldı hafızamda karabasan gibi.Vatandaşa kolaylıklar sağlamak lâzım,zaten herkes salgın yüzünden çok zor günler geçiriyor.İnsanlar yakınının taziyesine cenazesine gidemiyor,komşu komşunun ziyaretine gidemiyor.Buna sözümüz yok zaten uymak zorundayız hepimizin selameti için.Ama kurumsal sorunlarımızı çözerken de kolaylıklar sağlanması bu zor günleri atlatmamızda bize yardımcı olacaktır.
         Seyahat yasağı  kapsamıda bir çok zorluklar barındırıyor içerisinde . Özel aracınla  yola çıkamıyorsun ,  toplu taşıma  (uçak veya otobüs )  araçlarını kullanma mecburiyeti var. Seyahat izni  aldıktan sonra  böyle bir kısıtlama vatandaşı  ne kadar zor bir  durum da bırakıyor hepiniz takdir edersiniz.
Bu zorlukları bizzat yaşamış biri olarak yazıyorum, gerçekten elinin ayağının bağlanması cümlesine denk bir durum.İnşaallah bir an önce daha kolaylık sağlayan çözümler getirilir.Yaş haddi atmışbeşin altında biri olarak bunları yaşadı isem Allah  atmışbeş üstüne yardım etsin diyorum.!!
       Biz vatandaşlara düşen de maske ve temizlik kurallarına tam tamına riayet etmek, gerektiğin de  riayet etmeyenleri uyarmak gerekir.Bir de hastalığın gizlenmesi gibi bir konu var !!!... Ki  bu çok sakıncalı bir durum,bulaş riski en çok ta bu durumlarda  daha da çok önem kazanıyor.Kısa yoldan tedavi yoluna gitmek yerine böyle bir yolu seçmek ne derece doğru olabilir ,kime faydası olabilir iki taraflı zarardan ,ziyandan başka.Hastalığın belirtilerini gördüğünüz de muhakkak çok özen göstererek en yakın sağlık kurumuna baş vurarak , hem insanlığa hem vicdanınıza iyilik etmiş olursunuz .Buna mecburuz.Bu salgının bitmesi için birey olarak üzerimize düşen ne ise bunu büyük bir özenle yapmalıyız ve kurallara harfiyyen uymalıyız..
        
        Bu dönem de yaşamını kaybetmiş tüm canlara rahmet diliyorum.Dervr-i daim olsunlar Işık olsunlar.

        ALLAH hepinizi korusun,kendinize çok dikkat edin,Sağlıkla , huzurla, mutlulukla dolu günlerde görüşmek dileğiyle..

Bu nedenle Keban’ın hemşehrilik hinterlandı geniştir. 

Hemen her yerde, yolu güzel ilçemizden geçmiş; burada çalışmış ya da öğrenciliği burada geçmiş birine rastlamak sürpriz olmuyor.

Özellikle internet teknolojisinin ilerlemesi, sosyal medyanın giderek yaşamımızın içinde olması, Keban’ı sadece Keban’da yaşayanların değil, daha önce burada bulunmuş olanları da kapsayan geniş ve sanal bir ilçe haline getirdi.

Bu nedenle sosyal medya hesaplarında aşina olduğumuz çok sayıda hemşehrimizi yabana atmamak, onların seslerine de kulak vermek gerekiyor.

Aramızda konuşup yine dillendirmediğimiz gerçek; ilçemizin o altın, heyecanlı, neşeli günlerinde olmadığıdır. 

Sosyo-ekonomik ve kültürel olarak çoraklaştığı, eğitim düzeyi düştüğü, yeni istihdam alanlarının oluşturulamadığı maalesef genel ve yaygın kanıdır artık…

Gelip gidebilenlerin gözleriyle gördüğü, gelemeyenlerin de sosyal medyadan izlediği bu gerçek sadece burada yaşayanlara maledilecek kadar basit bir iş değildir. Ülkedeki yönetsel, kültürel ve ekonomik karmaşanın, bürokratik ve siyasi yetersizliğin doğal yansıması ilçemizde de görülüyor.

Buna karşın maalesef yerel ve merkezi idare yöneticileri bakımından da uzun zamandır şanssız bir dönem geçiriyor. İlçe köyleşmiş durumda, ticari hareket balıkçı lokantaları hariç hemen hemen yok denecek düzeyde. Balıkçılık ise yine yerel ve merkezi idare yöneticilerinin öncülük yapamaması, balık üreticilerinin bir araya gelememesi nedeniyle duvara toslamış, artık yerel bir üretim alanı olmaktan çıkıp, ilçe dışı sermayenin kazancına dahil olmuştur.

İlçedeki ekonomik ve sosyal sıkıntıyı anlamak için Keban’da olmak gerekmiyor. Kebanlı olmak, Keban’dan olmak yeterli. Hoş Keban’da da kimse kalmıyor artık, fırsatını bulan şehir merkezine kaçmaya başlamış, memurlar ilçeye günübirlik gidip geliyor.

Ülkede ve ilçemizde her şey arapsaçına dönmüş yani…

Karmaşa, durmadan değişen ülke gündemini kanıksanır hale getirdi. Bozulmayan bir şey kalmadı. Kaostan düzen çıkar mı bilinmez, ama ortada bir kaos olduğu artık somut bir gerçeklik olarak önümüzde duruyor.

Bundan sonra “inşallahla maşallahla” devlet yönetmenin sonu geliyor, “tencerenin ve ekmeğin” gücü yürürlüğe giriyor. Haydi hayırlısı…

Sevgili okurlar, 

Dostlar, arkadaşlar, ülkenin ve dünyanın her yerindeki hemşehriler, 

Hanımefendiler, beyefendiler,

Elleri öpülesi kıymetli büyükler, mini mini birler, akıllı ikiler,

Okul çağındaki geleceğin büyükleri değerli öğrenciler, öğretmenler,

Çalışma hayatında alın teri dökenler, işçiler, memurlar, esnaflar,

Yolu memleketten geçenler, geçmeye niyetlenenler,

Ne mutlu bize ki yeni bir şevk ve heyecanla Keban Fırat Gazetesi’nin bu ilk sayısını çıkarmış ve sizlere ulaştırmış bulunuyoruz. Öncelikle belirtelim ki gazetemiz haber ağırlıklı olacak. 

Buna karşın sesimizi yüksek perdeden duyuracak kıymetli yazarlarımız da yazılarıyla katkıda bulunacaklar. Genç haberci kadromuzla ağırlıklı olarak ilçemiz Keban, komşu ilçelerimiz ve ilimiz Elazığ’dan yerel haberleri aktaracağız. Elbette gündemin önemli ülke ve dünya haberlerini de ihmal etmek niyetinde değiliz.

Ana ilkemiz doğru, tarafsız ve özgür habercilik olacaktır. Kimseye karşı değiliz, kimsenin muhalifi veya taraftarı değiliz. Ne finansal ne de düşünsel olarak hiçbir yerle ve kişiyle doğrudan ilişkimiz yok. Ancak bir iletişim aracı olarak halkın sesi olmaya niyetlenen gazetemiz doğaldır ki eleştirel bir bakış açısını benimseyecektir. Bu yöndeki her türlü katkıya ve seslenişe mecra olmak isteriz. 

Gazetemizin en temel hedefi memleketimizin kültürel gelişimine katkı sağlamaktır. Bu nedenle gazeteyi okumanız, reklam vermeniz, yapılacak yardımlar ve verilecek desteklerin içinde olmanız sağlayacağımız kültürel katkıyı büyütecektir.

Öte yandan basılı medyanın yerini hızla internet medyasına bıraktığını gözlemliyoruz. Web sitemizle www.kebanfiratajans.com dünyanın her yerinden cep telefonu ve bilgisayarla yerel haberlere kolay erişimi hedefliyoruz.

İşbirliğiniz, eleştirileriniz ve desteğiniz bizim için çok kıymetli. 

Haydi o zaman… Vira bismillah.

HÜSEYİN CAN